भासमय !

आहे कोणी
मनात लपलेले
तरी सारे
भासमय !

जाता समोरुनी
हृदयात कळ
कवितेची ओळ
सुचुनी जाते !

ओला पुष्पगंध
मनास मोहविणारा
शहारे येती
अस्तित्वाचे !

न बोलताच
निशब्द भाषा
मौनात उत्तरे
रेंगाळती !

हलक्याच स्मितासाठी
चोरटे कटाक्ष
नजरेत आतुरता
विसावते !

दूर असुनी
सहवासाचे ओढ
वेड्या मनात
कालवाकालव !

अप्राप्य असे
तरी हवेहवेसे
समीप येता
दुरावते !

विजयकुमार.........
१२.१०.२००९,मुंबई

आठवणीतल्या आठवणी

कामतीच्या रस्त्यावरची
धूळ उडवत तू शहराकडे
निघालीस
चवथ्या बाळान्तपणासाठी,
मी टाहो फोडला
तुझ्याशिवाय
असा एकटा कधी राहिलो
नव्हतो गं !
तुही भरल्या डोळ्यांनी
मागे मागे पहात
जड झालेली पावले
धुळीत
रुतावत चालू लागलीस ....
ढेकळांच्या काळ्या
रानात मी उष्ण आश्रू
गाळत होतो
अन् तू
धुळवाट ओली करत
अस्पष्ठ होत
राहीलीस....
तेव्हापासून तुला
जडलेला अस्पष्ठतेचा
शाप
तू कधीच सोडला
नाहीस....
बाप तुझ्या तोंडावर
दहाच्या तीन नोटा
फेकून देशांतारास
गेला
तू मात्र चार पिल्ले
कुशीत घेवून
सारवलेल्या जमिनीचे
पोपडे निरखू लागलीस !
कधी म्हणाली होतीस
बापाने रुखवतात
कुंकवाचा करंडा दिला
नाही !
म्हणून चिमटीतले
कुंकू हवेत पसरते
कधीतरी मग कुंकवाआडचे
मेण दिसते
हिरवट....
आज त्याचा अर्थ लागतो आहे .......
विजयकुमार.............
१६.०९.२००९ ,मुंबई

उपरती होवू नये म्हणुन चुका करू नये आणि चुक घडल्यास पश्चाताप व्हावा, उपरती होवू नये.
उपरती

कुजवुनी मोगरे सारे
सुगंध मनात मारले
मरणवाटेवरचे आयुष्य
शराबी बेहोशीत राहीले

पर्वतावरुनी झोकुनी देह
रक्ताचे प्रपात वाहीले
आभाळाचे करुनी डोळे
कलेवर माझे पाहीले

सुकवुनी आसवे डोळ्यात
स्वप्नांना अंधारात लोटले
निभावुनी धर्म आयुष्यात
अंती शरीर बाटले

दफ़न करा अथवा जाळा
अर्थ उरला ना मरणात
फुका अफूच्या गोळीसमवेत
स्वारस्य असे ना जगण्यात

राहू दे एकटेच आता
मळकट वाटेवरी पावलांना
रोज मरणे असे हे
ना डरे मरणाच्या सरावांना

जगण्यातली जाणवली उपरती
आता पश्चाताप फोल
घडणारे घडुनी गेले
आयुष्याचे सरले मोल

विजयकुमार.........
२०.०८.२००९, मुंबई

हुंकार वेदनेचे

माझ्या या स्वगताला कविता
म्हणायचे धाडस करु नका
हे फ़क्त हुन्कार आहेत !
एका अत्रुप्त आत्म्याचे
नाकारलेल्या जीवाचे
ज्याला शरीरच मिळाले नही..........
हे आक्रन्दन आहे
तडफ़डणारया मनाचे,
ज्याचे सन्चित सम्पले आहे!
याला कवितेचा दोष देऊ नका!
हा शाप मी शब्दानी भोगतोय!
अश्वतथाम्याचे प्राक्तन घेऊन
स्वत:ला शोधतोय?
वसन्तात फ़ुले फ़ुलतील
आषाढात मेघ बरसतील
हि नियती आहे!
माझे शब्द अवेळी येणारया
पक्श्याप्रमाणे आहेत, जो थवा सोडुन भरकटलाय!
मी एवढेच सान्गिन
जे दु:ख मी भोगतोय!
त्या वेदना इथे उमटतायेत!
ह्या आहेत, अपुर्णतेच्या, वान्झपणाच्या खुणा,
ह्याला लेणी म्हणु नका! फ़क्त दगड!
उन,वारा, पाऊस झेलणारा!
एवढेच फ़क्त!

विजयकुमार.........